บทที่ 49 บ้านหลังน้อย 2

ทันใดนั้นฝ่ามือนุ่มนิ่มพลันจับแขนล่ำสันแล้วดึงไปทางประตูห้องก่อนจะดันแผ่นหลังแข็งแกร่งให้พ้นประตูไป ตามด้วยเสียงปิดประตูให้ปิดกั้นสายตาคม ห้องนี้คับแคบมากนัก หงซือกวนยังมิทันได้ก้าวเท้าเต็มที่ก็พบว่าร่างสูงของตนออกมาพ้นห้องนั้นเสียแล้ว

“พี่หงรอสักครู่” เสียงหวานใสดังลอดช่องของประตู

ชายหนุ่มจึงยืนนิ่...